ایثار یعنی
ایثار یعنی منفعت غیر را بر مصلحت خود مقدم داشتن و شهادت بالاترین و آخرین مرحله از خود گذشتگی و ایثار است. جوهره و صفات شهید، فرهنگی را ترویج می‌کند که در آن باید ایثار و از خود گذشتگی در تاروپود زندگی نمایان گردد و گمنامی و فارغ شدن از منیت‌ها و در نظر گرفتن منافع جمع در راستای ایمان دینی به یک وظیفه تبدیل گردد. فرهنگی که با خودخواهی، خودکامگی سر ستیز دارد و با حریت و آزاد منشی در دنیای خاکی سر وفاق. فرهنگی که الگو از شهدای تاریخ می‌گیرد و در این وادی حریت حسین بن علی(ع) چون سرمشقی تابناک است.
ترویج فرهنگ ایثار و شهادت نیاز به لوازمی دارد که ابتدا با شناخت درست جوهره ایثار و شهادت و درگام بعدی تجلی این جوهره در نقل و عمل مروجین یعنی حاملان و فرهنگ سازان، در بستر جامعه جاری و ساری شده و به تبع آن جامعه از برکات مادی و معنوی آن برخوردار می‌گردد.
امروزه شاهد آن هستیم که مروجین فرهنگ ایثار و شهادت نتوانسته‌اند آنچنان که باید در انتقال محتوای پیام شهدا به مردم و بخصوص نسل جدید، موفق باشند. شاید بتوان یکی از دلایل این ناتوانی را فزونی نقل برخی مروجین بر عمل آن‌ها دانست که موجب تناقض فکری برای مخاطبین گردیده و عملاً گرایش و جذب پیام را کاهش داده است؛ به طور کل هر زمینه و پدیده‌ای که بستر خود محوری ، خودخواهی، صنفی و قومی گری را گسترش دهد، در نقطه مقابل با فرهنگ ایثار و شهادت خواهد بود. مانند سخنرانی که در مورد ایثار صحبت می کند و در پایان سخنرانی در مورد میزان حق‌الزحمه اش زیاده خواهی یا چانه زنی می‌کند. بی شک این تناقض آشکار بین نقل و عمل خدشه‌ای جبران ناپذیر بر مفهوم ارائه شده وارد می نماید.
ایثارگری یک رفتار مستمر و فرهنگ رفتاری است نه یک اتفاق دفعتی. ایثارگر بدنبال عوض خواهی ایثار خود نیست بلکه کسی است که عملاً از خودگذشتگی و ایثار را در زندگی شخصی و اجتماعی خود به کار می بندد و از خودخواهی و زیاده خواهی گریزان است و آن را عملی در تقابل با روحیه از خودگذشتگی معنا می کند.
بنظر می رسد که برای انتقال فرهنگ ایثار به جامعه و به خصوص نسل جدید، شخصی که عنوان وزین ایثارگری را حمل می کند، خواسته یا ناخواسته مسئولیت سنگینی را عهده دار گردیده است. چراکه الگوی عملی و عینی جامعه در ترویج فرهنگ ایثار گردیده فلذا باید حامل و عامل واقعی فرهنگ ایثار نیز باشد. والا دیگران الگو و نماد خود را هرچند نازل الغاء و جایگزین خواهند نمود و اینگونه می شود که فرهنگ ایثار و ایثارگران در جامعه به شعار بسنده شده و مهجور می گردند.
مقام عظمای ولایت نیز درخصوص اهمیت ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه می فرمایند :
«هر یک از این ستارگان درخشان(شهداء)، میتواند عالمی را روشن کند. بنابراین، حقیقت شهادت حقیقت عظیمی است. اگر این حقیقت، به وسیله کسانی که امروز در قبال شهیدان مسؤولیت دارند، زنده بماند، حفظ و تقدیس گردد و بزرگ نگاه داشته شود، همیشه تاریخ آینده ما، از این ایثار بزرگی که آنان کردند، بهره خواهد برد. همچنان که تاریخ بشریّت، هنوز از خون به ناحق ریخته سرور شهیدان تاریخ، حضرت ابیعبداللهالحسین علیه الصّلاه والسّلام بهره میبرد؛ چون کسانی که وارث آن خون بودند، مدبّرانهترین و شیواترین روشها را برای زنده نگهداشتن این خون به کار بردند... گاهی رنج و زحمتِ زنده نگهداشتن خون شهید، از خود شهادت کمتر نیست.»
به امید آنکه ما دانش آموختگان مکتب شهداء بتوانیم با عمل به رسالت زینبی و حسینی خود، مدیون خون شهداء و ایثار ایثارگران نشده، وارثان شایسته و حقیقی آن مردان الهی باشیم که پاداش آن کمتر از شهادت نخواهد بود. انشاء الله
به شهدا بگو