فرزند شهيد

قسمت دوم از سری وصیت نامه های شهدا

در جنگ ها آنچه مهم است نفع بیشتروزمین پهناورتراست، اما آنچه این جنگ را متمایز کرد فقط برای پس گرفتن زمین نبود، اینجا جنگ اندیشه هاست، میدان کارزار ایدئولوژی هاونظر یه ها  ، خداباوران جاهل، بی خدایان عاقل و اندیشه های بی خدایی، و اینسو یکسر همه چیز خدایی، «ما برای زمین نمی جنگیم»[1] آنها رفتند به جبهه «به جبهه رفتن من نه به خاطر هوای نفس بوده است، بلکه به خاطر احساس مسئولیت در برابر خدا و رسول خدا و رهبر انقلاب امام خمینی و شنیدن پیام حسین گونه او بود»[2] آنها بسان آنان که از حقارت خفته و از ترس به ننگ رسیده اند و در برابر دادخواهی زهرا سکوت می کنند و در قبال علی گویند کاریست شده، و در حکومت حسن زبان باز می کنند که حسن از ترس قیام نمی کند، که اگر کند ما آنچنانیم و به حسین گفتند تو خود را به کشتن می دهی، قیام لازم نیست و هر عصر تاریخ دارد، مردمانی که می گفتند مگر می شود شاه برود، مگر خمینی می تواند انقلاب کند، در جنگ می گفتند مگر میتوان با صدام جنگید، و آنان که عقب نشینی را بر حمله ترجیح می دهند، و در هر عصر و زمانی، حق را به قدرت می دادند و قدرتمند را به واسطه قدرتش صاحب حقوق می دانستند، آنان از هابیل تا شهدای غزه هر دلاوری را که کشته می شود ندا می دهند ما گفتیم کشته می شوی، مقصر خودش بود چرا ما کشته نشدیم، اما در خواب خرگوشی خود هستندو نمی دانند قرآن شهید را زنده می داند پس آن ها مرده اند همانان که می گفتند ای حسین ما می دانیم حق با توست اما دست بیعت با یزید می دادند همانها که علی (ع) در خطبه27 خوب توصیفشان کرده.

گاهی دری از بهشت باز می گردد و چه بهتر مرگ ما سرخ گونه باشد. «انسان یک روزی به دنیا می آید و روزی هم از دنیا می رود بهتر است که تا مرگ به سراغمان نیامده ما به طرف مرگ برویم چون این مرگی پرافتخار است»[3] اما هرگز مپندارید که فقط هدف شهید شدن آنان را به جبهه کشانید، نه، «فکر نکنید ما برای شهید شدن به جبهه می آییم، اگر انسانی لیاقت این را داشته باشد که پیش یاران امام حسین (ع) و هم امام زمان (عج) برود خدا خود او را خواهد برد»[4] و آیا پنداشته اید برای تزویج حورالعین رفته اند؟ هرگز. ماهاکذاالظن بک«مردم من برای آتش دوزخ به جبهه نیامده ام که به بهشت بروم نه اینطور نیست»[5] هدف فقط خداست و یاری دین او، «هدف از جبهه رفتن من به خاطر یاری اسلام بود»[6] و اگر از آنان بپرسید برای چه می جنگید «اگر از رزمندگان در جبهه بپرسند که شما برای چه می جنگید، گویند برای اسلام و قرآن و راه حسین را ادامه می دهیم، و هدف فقط خداست»[7] و «آن هنگام است که از پیوستن قطره های خون سرخم به دریای بیکران خون شهیدان راهگشای عبور کشتی های صدور انقلاب اسلامی این ثمرهء جوشش خون هزاران شهید و معلول و مجروح به دیگر محرومان جامعه بشری خواهم بود و آن هنگام است که این مسئولیت خطیر از دوشم برداشته خواهد شد»[8] و آیا هدفشان چه بوده آیا مانند آنانند که بیشتر از خویش نمی بینندونمی خواهند بیشتر ازخویش ببینندوبدانند،،،چون آبِ راکد شده، مرداب شده اند «هدف تمام شهیدان و رزمندگان اسلام و امت اسلام یک چیز بوده است. گسترش اسلام تا تمام نقاط دنیا و نابودی کفر جهانی، باشد که زمینه برای ظهور آقایمان امام زمان (عج) آماده شود»[9]

 و آیا مگر نه اینست که پیامبران وظیفهء پیغام بری دارند، پس چرا آنان؟؟!!!

«و اکنون می روم تا به یاری خدا و رهبری مهدی موعود پرچم لاالله محمد رسول الله را بر فراز کاخ سفید واشنگتن و کاخ سرخ کرملین و تمام بلاد غیرمسلمان برفرازم»[10] اب اگر بماند مرداب میشود وانسان اگر بماند مردار، ما با شما از آنان می گوییم که نه اهل ماندن بودند ونه مردار؟!! «از سرزمینی که مردمانش با جان و مال خود انفاق می کنند و شهیدان که همچون رودخانه ای خروشان حرکت می کنند و اندیشهء ماندن و مرداب شدن را هرگز نکردند. رفتند و بر دریای بیکران حق پیوستند. شهیدانی که اجساد پاکشان یا در قلب کوه های سرد کردستان و یا در پهنای بیابان های گرم خوزستان زیر بار انبوه برف و یخ و یا زیر خروارها خاک پنهان شدند و اثری از آنها پیدا نشد، یا در زیر آتش دشمنان اسلام چندین شبانه روز ماندند،،! وظیفه ما چیست؟»[11] مرا یارای سخن نیست شهدا می گویندوظیفهء ما چیست، او که خود از همان شهداست که توصیف کرده با کنایه به ما آموخت که وظیفه داریم و مسئولیم.......

و او خود می گوید و چه زیبا می گوید در جواب سوال خویش .... «همهء ما درمقابل همدیگر مسئول هستیم در مقابل رهبرمان، در مقابل مردممان، در مقابل شهیدانمان، در مقابل خانواده های شهدا و اسیران و معلولان و همچنین در مقابل خود اسیران و معلولان و مجروحان مسئول هستیم.»[12]